قلی چگونه ثروتمند شد؟

قلی در سال n شمسی میلادی در دارقوز آباد بدنیا آمد زمانی که وی دوسال بیشتر نداشت پدرش از برای کسب درآمد بیشتر دارقوز آباد را به مقصد شهر ترک کرد، کودکی قلی در شهر گذشت و قلی توانست لهجه شهری را بخوبی فراگیرد در همین مدت پدر قلی توانست ثروت اندکی جمع کند و دکانی در گوشه ای از بازار آت آشغال فروشان به نام خود کند، زمانی که قلی بزرگتر شد پدرش فوت و فن کار در بازار را به وی آموخت وی پس از گذرندان این دروس ثقیل آماد کار شد، پس از چندماه کار در بازار قلی متوجه شد که در بازار بدون سرمایه نمیتوان پیشرفت کرد و پولدار شد و بنابراین تصمیم گرفت کسب و کار بازار را برای مدتی کنار گذارد و به دنبال سرمایه لازم برود بنابراین دکان پدری را به رهن و اجاره واگذار کرد و با پول آن کارگاهی کوچک کرایه کرد و چند نفر کارگر ماهر استخدام نمود و به تولید محصولات بدرد نخور مشغول شد، البته او میدانست که کار صنعت این روزها چندان درآمدی ندارد و آخر و عاقبت این کار ورشکستگی است ولی او بدنبال چیز دیگری بود، پس از مدتی که محصولات بدردنخور کارخانه قلی بازار را پر کرد قلی از برخی از مقامات دعوت کرد تا بازدیدی از کارخانه داشته باشند و در این بازدید قلی توانست مخ مقامات را بزند و توصیه نامه ای از آنها برای گرفتن وام بگیرد. بعد از مدتی دوندگی و پررویی قلی توانست نظر بانک را برای گرفتن وام کمک به صنعت که جدیدا تصویب شده بود، جلب کند و پس از چندماه قلی بانک یک وام دو میلیارد تومانی برای توسعه کارخانه و بهبود کیفیت تولیدات کارخانه دریافت کرد. خوب دیگر کار قلی در بخش صنعت به پایان رسیده بود و زمان آن بود که به بازار برگردد، بنابراین قلی نصف کارگران را اخراج کرد و تولید کارخانه را یک چهارم کرد تا بیش از این ضرر نبیند، قلی در فصل برداشت حبوبات چند تن نخود و لوبیا و برنج و ... خرید و انبار کرد و قبل از عید به دو برابر قیمت فروخت.حالا قلی 4 میلیارد تومان پول نقد داشت که با 2 میلیارد آن خانه و ماشین و ویلا خرید و با دو میلیارد بقیه هم به تجارت در بازار پرداخت و از سود حاصله اقساط بانک را پرداخت. از آن پس مسئولان بانک از خوش حسابی قلی خوشحال بودند و فکر میکردند که کارخانه قلی کلی پیشرفت کرده که میتواند سروقت اقساط را بپردازد و مقامات هم به خیال خود خوشحال بودند که کلی به پیشرفت صنعت و مملکت کمک کرده اند و قلی هم در حالی که در جکوزی آب گرم ویلای شمالش لمیده بود و یک لیوان سان شاین در دست داشت به ریش همه میخندید.
پایان